Leven als god in Frankrijk

Leven als god in Frankrijk.
Godvergeten gat in Frankrijk.
Vallans.
Vier straten groot.
Onze uitvalsbasis voor een fietsvakantie in Poitou Charentes.
6 fietstrips op ons programma.
1 rustdag met uitstap naar La Rochelle.
Het weer ziet er schitterend uit (hoewel ... voor donderdag wordt regen voorspeld).

We zijn veilig aangekomen.
Anderhalf uur later dan voorzien.
Die tijd zijn we kwijtgespeeld op de périphérique rond Parijs.
Sinds gisteren zijn daar werken aan de gang.
Met alle filegevolgen vandien.
De terugweg zal oostelijker verlopen.
Nog tijd genoeg om een alternatieve route uit te stippelen en de GPS het zwijgen op te leggen.

Warm onthaal bij aankomst.
Onze kamer heeft ruimte zat.
Table d'hôtes met apero, hapjes, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert.
Veel.
Te veel.
Ons tafelgezelschap een Frans koppel uit de Provence en een Nederlands koppel uit Utrecht dat hetzelfde fietsarrangement geboekt heeft (maar af en toe de fiets inruilt voor de auto wisten ze ons te vertellen.)
Morgen combineren we de twee kortste ritten.
De fietsen staan klaar.

Fietsen in Poitou-Charentes

De reisvoorbereidingen zijn op kruissnelheid.
De reispapieren en GPS-tracks zijn aangekomen.
77 geocaches zijn opgezocht en opgeladen in de GPS.
Of we ze allemaal zoeken/vinden is nog maar de vraag.
De weersvoorspellingen zijn ronduit schitterend.

Op de warmste dag staat een rustdag gepland.
Dan gaan we met de auto de schaduw opzoeken in La Rochelle.
De andere dagen fietsen en geocachen we dat het een lieve lust is.

Rit A en D combineren we, voor de overige ritten gaan we voor de lange versie (als er een keuze mogelijk is).

Nog 7 keer slapen en off we go.
De Franse les ligt alweer een tijdje achter mij.
Dat wordt even oefenen.
Allons-y.

Epiloog fietsvakantie 2015

De weergoden waren ons goed gezind.
Een paar druppels regen op de fietsdag van Giethoorn naar Harderwijk en op de Amsterdamdag.
Nauwelijks wind en al helemaal geen tegenwind.
Nederland is een onderschat vakantieland, zeker als het weer wat meezit.


We kijken terug op een mooie fietsvakantie.
De lekke band, een fait divers op een (te) warme dag om te stappen.
Andere technische pech is ons bespaard gebleven.
Inmiddels heb ik ontdekt dat de fietsdrager zijn beste tijd gehad heeft.
Ik vond al dat de fietsen meer achterover helden dan vroeger.
Een grondig onderzoek heeft een scheur in een lasnaad voor de bevestigingsarmen aan het licht gebracht.
Wisselstukken zijn niet meer voorhanden, tijd voor een nieuw exemplaar.
Spinder wordt vervangen door een opplooibaar model van Thule.


Meteen ook al uitkijken naar volgend jaar.
Op het verlanglijstje van Linda: (relatief)  plat en nog eens een standplaatshotel.
Het wordt Frankrijk, richting westen.
De voorbereidingen kunnen beginnen.

Terug naar huis

Twee tussenstops zijn gepland op de weg naar huis.
Eentje in Dieren en eentje in 's Hertogenbosch.


In Dieren wonen vakantievrienden van Linda.
Het is jaren geleden dat ze mekaar nog gezien hebben.
Met een klein ommetje iets naar het oosten, moeten we Dieren bijna passeren.
Het weerzien is hartelijk.
Thee, taart, koffie en ophalen van vele herinneringen.
En een blik op vandaag en de toekomst.
Gezellig.
Na de broodlunch zetten we koers naar het zuiden.


Schoolvriendin Marleen Van Sante is de liefde naar Nederland gevolgd.
In onze bagage een theepot om de omvangrijke verzameling nog omvangrijker te maken.
Onthaal met een Bossche Bol.
Niet voor mij dus.
Dat blijkt een reuzensoes overgoten met chocolade en gevuld met slagroom.
Cakeje is ok voor mij.
Ook hier leuke babbels over vroeger en nu.


En dan huiswaarts.
Daar wacht ons een flesje prik (vaste prik na de fietsvakanties) en een heerlijke koude schotel (op verzoek).
De auto opnieuw voltanken zal voor morgen zijn.

Dagje Amsterdam

De tussenstop in Amsterdam na de fietstocht van dag 1 leek ons te kort om echt de stad in te duiken.
Wij kozen toen voor een bezoek aan Zorgvlied.
Qua afstand en tijdsinvestering goed te doen.
Hotel Casa 400 ligt aan de rand van de stad.
Van thuis uit reserveerden we voor deze extra dag parkeerruimte bij het Centraal Station.
Met 20 voor 20 kozen we voor een dagtarief waarna we ons geen zorgen meer hoefden te maken.
Nog van achter de computer: een lunchplek zoeken.
Je kan natuurlijk op goed gevoel een of andere zaak binnenlopen, maar net als in Brussel zijn de toeristenvallen niet te tellen.
We kozen voor restaurant Nacional aan het Kleine-Gartmanplantsoen.
Met de GPS en de stadswandeling van Reisroutes.be in de aanslag startten we bij het Centraal Station.
Onze eerste Geocache hebben we een paar jaar geleden al eens proberen boventoveren, maar toen is het niet gelukt.
Er moet iets mis geweest zijn, want nu hadden we hem binnen de 5 seconden.
Het parcours van de stadswandeling hebben we redelijk vlug verlaten.
Wilden we op tijd aankomen bij het restaurant dan was een binnenweg nodig.
En zo belandden we mooi op tijd bij Nacional waar we onszelf trakteerden op een glas champagne en kozen voor de dagschotel (qua contrast kan dat tellen): spaghetti vongole.
Onthaal, bediening, eten en muziek, allemaal pico bello.
Een aanrader als je in Amsterdam bent.
Aan alle places to be stonden lange wachtrijen, was er veel volk op de been.
Die lieten we aan ons voorbijgaan.
Amsterdam is niet het einde van de wereld vanuit Vlaanderen.
Kies liefst een ander tijdstip buiten het hoogseizoen als je musea wil bezoeken.
Het zal je heel wat wachttijd en ergernis besparen.
Neem het Anne Frank huis. De rij wachtenden was met 100 niet geteld.
In november én met internetticket konden wij gewoon naar binnen lopen en rustig rondkijken zonder de hete adem van alle wachtenden achter ons in de nek te voelen.
We scoorden zowel geocaches als schoenen. (neen, niet het paar dat in Harderwijk mysterieus gescheiden geraakt was)
Na de eerste regendruppels keerden we terug naar de auto, kochten nog een broodje voor het diner en zochten de rust van Huizen weer op.

Terug naar Huizen

De dag start met een bezoek aan Harderwijk centrum.
De foto die ik gisteren niet wou nemen omwille van een groepje hangjongeren schiet er nu helemaal bij in.
Alle leveranciers van heel Harderwijk lijken de bevoorrading van de winkels net nu te doen en onttrekken het majestueuze muziekschoolgebouw aan het oog.
Op dus naar andere bezienswaardigheden en naar de schoenenwinkel.
De schoen is niet gevonden.
Misschien kan ik in Amsterdam nog hetzelfde paar vinden.
Daar zijn 3 ECCO-filialen.
Extra korting voor een tweede paar is dan wel uitgesloten.
Franchise-uitbaters nemen geen 'verplichtingen' van collega's over.
Op naar Huizen dan. Met weinig kilometers en veel geocaches voor de boeg.
Dat gaat redelijk vlot vandaag.

Op een rond punt moeten we van de fiets omdat een ambulance de weg verspert.
Er ligt een oudere dame op de grond.
Op de pickup naast het fietspad zijn 2 elektrische fietsen geladen.
Tegenliggers weten te vertellen dat de dame gevallen is en wellicht haar heup gebroken heeft.
Oudere dame, scherpe bocht, elektrische fiets ...
Het verhaal van snelheid en reflexen?

Een gepland bezoekje aan het oude Huizen wordt afgevoerd.
Linda is na 7 fietsdagen choco.
Even langs in het kleine winkelcentrum waar onze zoektocht naar een koffercijferslot startte.
En dan naar het hotel.
Eerst moest er nog een klein misverstand rond ons verlengd verblijf opgehelderd worden.
Dat leidde naar een administratieve zoektocht op de computer om ons de laatste 2 overnachtingen in dezelfde kamer te bezorgen.
Gelukt!

Ons laatste diner in het restaurant van het hotel.
De kaart is identiek aan de kaart bij aankomst de eerste dag.
Om de fietsvakantie af te sluiten kiezen we ook deze avond voor een glas champagne.
Zelfde potje pickled onions en augurkjes als hapje.
Linda kiest voor de frisse meloensalade met blauwe kaas en noten. Ik ga voor de traditionele viskoekjes met remouladesaus en een slaatje.
Linda kiest voor hetzelfde hoofdgerecht als bij aankomst, de wok met black angusbeef, ik ga vegetarisch voor kikkererwtenballetjes met puree van zoete aardappel en een ondefinieerbaar maar lekker sausje (waarvan ik de naam al vergeten ben)
Als dessert volgt ook nu ijs met vers fruit.
De porties zijn nog altijd groot, te groot.

Morgen lunchen we in Amsterdam en wordt het diner vervangen door een belegd broodje.

Naar Harderwijk

70 km is er beloofd en er is een kortere weg (die wij nemen).
Het zullen uiteindelijk 80 km worden.
Deze nacht heeft het geregend.
We vertrekken onder een grijs wolkendek.
Het duurt niet lang of de eerste druppels vallen.
Het duurt ook niet lang of de laatste druppels zijn gevallen.
Met een sprintje halen we het veer in Genemuiden.
Bij de zoektocht naar de cache Prinsensluis staan er twee Hollandse jongens bovenop de sluis te vissen.
We vragen ons af hoe we de cache hier zonder pottenkijkers kunnen bovenhalen.
De jongens brengen zelf de uitkomst.
Vraagt er eentje: weet er toevallig iemand van jullie beiden iets van vissen.
Ons eerste antwoord is nee, maar we keren op onze stappen terug.
Blijkt dat de visdraad van 1 van de hengels in de war is geraakt.
Met wat goede raad en een helpende hand krijg ik samen met de jongens de draad weer paraat.
We worden overladen met beleefde enthousiaste bedankjes.
Linda heeft inmiddels de cache netjes teruggeplaatst.
We kunnen verder.
De LF23 kronkelt zich langs water, door weiden, door woonwijken richting Harderwijk.
The long and winding road die maar blijft duren.
We spotten een bordje: tuin open, kofffie, thee, fris en ...
Ik stel aan Linda voor om nog een tussenstop te maken.
Zijn we er nog niet bijna, luidt de vraag.
Nee dus, het is nog wel een eind zie ik op de kaart, hoewel de 70 km in beeld komt.
We worden hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes.
We worden in het Duits begroet.
Blijkt vanwege onze fietshelm te zijn.
Maar er wordt snel overgeschakeld op Nederlands.
De open tuin is aangesloten bij open tuinen Nederland en er wordt meteen ook aan de fietsers gedacht.
Na een leuke babbel en wat tips over Harderwijk rijker zetten we onze weg verder.
Hotel Monopole ligt aan het strand.
Van op onze kamer, zicht op zee.
Linda neemt even rust terwijl ik op eerste verkenningstocht ga in het stadje.
Ontmoeting op de hoek van de markt met onze Zwitserse reisgenoten.
Ze hebben een stuk route gemist en zo komt de GPS ter sprake.
We nemen voorlopig afscheid met de belofte van een korte demo morgen bij het ontbijt of als we mekaar in Huizen terugzien.
In de Ecco-store ga ik op zoek naar een paar nieuwe sandalen in de uitverkoop.
Bij aankoop van 2 paar krijg je nog 20% extra korting op het goedkoopste paar.
En aangezien ik niet kan kiezen tussen het ene of andere paar, beslis ik de twee paar dan maar mee te nemen.
Past zonder doos nog net in mijn koffer.
Alleen ... van het tweede paar zijn linkerschoen en doos spoorloos.
De verkoopster en ik praten nog even verder met als besluit: een nota voor de collega morgenochtend, mijn telefoonnummer op een briefje en een afspraak.
Als de vermiste schoen morgenochtend boven water komt, krijg ik een seintje en de beloofde extra korting.
Ik duim voor een goede afloop.

Vanavond op ons menu
Prosecco (vaste stek apero als we niet voor chiquer gaan)
Tomatensoep met een paar sliertjes spaghetti en enkele balletjes
Gegrilde zalm met een slaatje, een koud sausje en frietjes (het thuisfront weet inmiddels dat we bij thuiskomst geen zalm en geen frieten willen)
Heerlijk ijs met zoete aardbeien.

Nog even een avondwandeling in Harderwijk en klaar voor een luie avond